Kleine goedheid in de klas (tekstversie)

Een geschenk

Als onderwijzeres in een eerste en tweede leerjaar heb ik het genoegen om dagelijks met een nest jonge kinderen te werken. De leerlingen die me toevertrouwd worden, zijn over het algemeen enthousiast: een nieuwe dag brengt een nieuw avontuur. Door het leren lezen, schrijven en rekenen opent zich letterlijk een nieuwe wereld. Dit proces mogen begeleiden beschouw ik als een geschenk.

Ik probeer de werking in mijn graadsklas zo uit te bouwen dat de oudste kinderen mee zorg dragen voor de jongsten. De eerste weken van een schooljaar noemen wij de gouden weken. Omdat we dan heel bewust aan een veilig klasklimaat werken.

Tinten bruin tot tinten wit

In ons nest zitten er kinderen van allerlei pluimage, van 7 tinten bruin tot 7 tinten wit. Bij verjaardagen tellen we in alle talen die onze klas rijk is en meestal zijn er dat meer dan 7. Iedereen is anders, maar dat probeer ik met de kinderen te omarmen en de rijkdom daarvan samen te ontdekken. Met vallen en opstaan lukt ons dat.

Respect hebben voor elkaar is een basishouding. Die jonge kinderen ontwikkelen volop hun identiteit en confronteren mij elke dag met kleine onrechtvaardigheden. Lange tenen, jaloerse reacties of al eens een duw of stoot horen bij de dagelijkse realiteit. Ik zucht dan wel eens omdat dit ook van mij geduld en energie vraagt, maar het hoort erbij.

Een moment van kleine goedheid

Soms, af en toe, op een onbewaakt moment ben ik ook getuige van een moment van kleine goedheid, ongedwongen en onopvallend. Die momenten die ik vaak alleen opmerk, die kleine dingen die niet in de krant komen. Je voelt je soms die vlieg die plots iets vaststelt en het is zo weer voorbij, maar het heeft plaats gevonden! Wauw!

Ik geef een voorbeeld. Net na kerst startte er in mijn klas een Afghaans kind, 9 jaar, analfabeet en nog nooit naar school geweest. Eerlijk waar, ik zuchtte. Ik zag het even niet zitten om nummer 23 te verwelkomen en helemaal opnieuw te beginnen. Het kind sprak ook nog eens een andere taal dan de al aanwezige Afghanen.

Hij is er en hij is welkom!

Terwijl ik mezelf ertoe aanzet om ook voor dit kind een goede juf te zijn, ontdek ik hoe open en wijs de kinderen van mijn klas deze jongen opnemen in de groep. Met handen en voeten probeert een leerling tijdens het hoekenwerk hem een spel uit te leggen. Een ander taalzwak kind probeert met enkele Engelse woorden die hij van het gamen kent, duidelijk te maken hoe ze samen kunnen spelen. Voor hen geen duizend praktische bezwaren om nog een kind extra in de klas te nemen. Hij is er en hij is welkom!

Die kleine goedheid kruist af en toe mijn weg, en niet enkel bij de kinderen. Ik zie hoe ook ouders proberen er te zijn voor andere ouders die het moeilijk hebben. Even een kind mee naar school brengen of voor een maaltijd of opvang zorgen. Een kansarm kind toch op sleeptouw nemen om naar die naschoolse activiteit te gaan. Maar ook collega’s die je opvangen als het even niet goed gaat…

Hoop op een goed samen leven

Als ik nadenk, vind ik steeds andere voorbeelden van dat menselijke in de mens, als een wonderlijke kracht in het alledaagse schoolleven. Dit even mogen zien of ervaren doet deugd. Het stemt me hoopvol. Ondanks crisissen waardoor we ons heen moeten slaan, is er hoop. Hoop op een goed samen leven, waar dat leven zich ook afspeelt.

Bekijk je liever de video? > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community… Schrijf hieronder je commentaar >