De geest van Pinksteren

Altijd een naam tekort voor God…

Het is niet eenvoudig God ter sprake te brengen. Een leven scheppende kracht? Een leegte die ons zuivert en voedt als uit een bron? Jahweh van wie we de opvallende geschiedenis lezen in het bijbelse verhaal?  De Vader waarover Jezus spreekt? We hebben 99 namen voor God, alsof er altijd één naam tekort is…

En Jezus dan. Is Jezus hij meer dan de belichaming van een leven reddende liefde? Is hij ook een steen des aanstoots? Is hij een vriend, een gezel? Is zijn ritueel van brood en wijn meer dan een herinnering?

Herkenbaar dichtbij

Maar de Geest is anders. De Geest is er op een of andere manier altijd geweest, herkenbaar dichtbij. De Geest die adem is, vuur & wind, beweging die schept en herstelt, en troost. Jezus noemt hem zo: de Trooster. Die Geest, hoe is die mij altijd al dichtbij geweest?

Levensadem

Zoals Adam door de scheppende God levensadem werd ingeblazen, zo hebben mijn ouders mij leven gegeven, en nog elke dag overvalt mij het vreemde wonder dat ik er ben. Maar er is meer. Hun zich weggevende goedheid heeft de grondslag van mijn bestaan gelegd. Omdat zij in mij geloofden, onvoorwaardelijk zoals ouders dat doen, geloof ik nu ook in mezelf. En er zijn veel ouders in ons leven.

Omdat mensen mij wilden liefhebben, heb ik geleerd mezelf lief te hebben, mezelf te vertrouwen. Geloof is bij mij niet uit de lucht komen vallen, maar van de grond af opgebouwd tot ik in staat was om het door te geven, om ook in anderen te geloven.

Blijven scheppen

Want er zit in liefde iets dat wil blijven scheppen. Er zit in liefde een beweging zoals in het Pinksterverhaal: verandering, herstel, troost, vernieuwing, bevrijding, groei en bloei. Soms, als mensen erin slagen onvoorwaardelijk naar elkaar te kijken, naar elkaar te luisteren, kan het wonder van de verandering gebeuren: dat iemand weer gaat geloven in zichzelf, dat iemand troost voelt die hem aanraakt, dat iemand zegt: ik ben genezen. Een nieuw evangelieverhaal…  Soms, als mensen willen samen-werken, kan er een moment komen dat ze vele talen spreken, dat ze een enthousiasme uitstralen die niet van hen is, die men nooit in hen vermoed had.

Gaven

De Geest is wind en adem, zegt de Bijbel, en zijn gaven zijn wijsheid, kracht en waarheid. “Want het Koninkrijk Gods is niet spijs en drank, maar rechtvaardigheid en vrede en blijdschap, door de H. Geest”, staat er in de Brief aan de Romeinen.

Een verandering die ons overkomt

Maar altijd als een gebeuren onderweg, als een beweging waarin we meestappen, als een verandering die ons overkomt. Het Hebreeuwse woord voor adem, geest, wind is roeach. Roeach is niet de wind zelf, maar de trek van de wind, de richting die de wind gaat, de tocht. Het is wat in de beweging van de wind de koers bepaalt en wat wij mensen niet kunnen vatten.

Roeach kan ook adem betekenen, maar dan in de betekenis van levenswil, diepste bewogenheid, ook van die hele eigen persoon die jij bent, van die unieke kwetsbare maar liefdevol vetrouwende ziel die jij hier meedraagt en waarin je hebt leren geloven. Die ziel, die diepste bewogenheid, wordt, zoals het woord het zegt, voortbewogen. Maar door wat, door wie? We kunnen het niet vatten, we kunnen alleen meegaan, openstaan, verwachten zoals die leerlingen hebben verwacht, 50 dagen lang.

Bewogenheid

Misschien moeten we nog meer openstaan, misschien moeten we nog meer geloof toelaten in ons leven. Zou het geen mooie verandering, geen mooie groei zijn als we God roeach konden noemen? Niet de almachtige, maar de bewogenheid, de beweging, de beweger, het gebaar dat naar ons toekomt, het gelaat dat ons vertrouwt, het zwijgen dat ons vertrouwen vraagt, de leegmaker die zuivert, de verre blik die visioenen zaait, de onvoorwaardelijk gelover, omdat alleen onvoorwaardelijkheid kan genezen, windvlaag die overhoop gooit, vuur van dromen, stap die andere stappen aansteekt, stormwind die redt van de dood, metgezel, vriend, diepste aanwezigheid.

Misschien hebben we inderdaad aan 99 namen niet genoeg voor zoveel beweging…