Van vreemd naar samen
Empathie en inlevingsvermogen
Samenleven met mensen met een andere culturele achtergrond vraagt empathie, inlevingsvermogen en begrip voor elkaar. Er zijn zoveel evidenties, zoveel culturele gebruiken en manieren van leven, die vreemd zijn voor de ander. Hoe doe je dat dan? Hoe zorg je ervoor dat elk zich goed voelt in de relatie en er samen kan geleefd en gewerkt worden? Dat komt niet zomaar.
We hebben twee kinderen die getrouwd zijn met iemand uit een andere cultuur. Bij beiden horen we dat er onderling veel gepraat werd en wordt. Er wordt veel afgetoetst bij elkaar: wat betekent iets voor jou; wat zie ik zitten, wat verlang ik; wat is voor mij evident.
Senegalees en Vlaams
Help jij als man mee in het huishouden? Koken, schoonmaken (voor een Senegalese man niet evident …), de opvoeding van de kinderen. Of: kan jij verstaan dat ik heel veel tijd steek in de mensen van mijn gemeenschap die problemen hebben, waardoor ik bv. ook tijdens de gezinsmaaltijden heel vaak gebeld wordt? Hoe vinden we daarvoor een oplossing?
Als je weet wat iets betekent voor iemand en van waar bepaald gedrag komt, kan je er makkelijker rekening mee houden. Onze dochter vertelde dat zij en haar man vanaf het begin van hun relatie wisten dat hun huwelijk niet Senegalees of niet Vlaams zou zijn. Maar dat ze daar samen een weg moesten in zoeken.
Die gemeenschappelijke weg vinden veronderstelt dat je de ander respecteert en als gelijke behandelt. Wat niet altijd gemakkelijk is.
Kamperen en heimwee
Ik geef een voorbeeld. We waren op kampeervakantie met onze dochter en schoonzoon en de drie kleine kinderen. Na een paar dagen wou onze schoonzoon terug naar huis.
Ik dacht toen bij mezelf: “Het is net zo leuk om samen met de kinderen van alles te doen, iets wat jij in de drukte van elke dag niet kan. Je bent al zoveel weg tijdens het jaar. Of is er misschien iets in onze aanwezigheid dat jou ongemakkelijk maakt? “
Het bleek gewoon heimwee te zijn: een verlangen om Senegalees te horen, om in een gezelschap te zijn waarin je je thuis voelt, vertrouwd, waar alles vanzelfsprekend is. Dat is emotioneel, maar wel iets zeer bepalend. Deze emotie is dikwijls sterker dan onze wil en ons gezond verstand.
Toen onze dochter ons vertelde over dat gevoel van heimwee bij haar man, begreep ik wat er speelde. En bovendien kon ik hem dat ook gunnen. Iets wat zij al eerder had verstaan en gekund. Later zei hij dat het niets met ons te maken had, dat hij ons graag had, maar dat het heimwee sterker was dan hemzelf.
Ruth en Boaz
Soms moet je een lange weg samen afleggen, met geven en nemen, met onbegrip langs beide kanten. In de bijbel las ik hierover een mooi verhaal, over de vreemdelinge Ruth, die trouwt met Boaz. Ook bij dit koppel was het zoeken en aftasten, maar samen hebben ze een nieuwe toekomst vorm gegeven.
Belg en Tibetaan
Ik denk aan onze Tibetaanse pleegzoon. Culturele verschillen en taalproblemen meer dan genoeg in het begin. Frustraties langs beide kanten ook. Maar geleidelijk aan groeide er begrip en goede verstandhouding. Vandaag heeft hij een gezin, een eigen zaak en een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Iets waarvan we nooit hadden durven dromen, toen hij als 15-jarige bij ons kwam wonen. Hij is én Tibetaan én Belg, een mix van beiden. Dat zal altijd zo blijven en dat is ook goed.
Deze mix van culturen geeft samenlevingen veerkracht, nieuwe ideeën, zicht op een mooie toekomst. Als ik denk aan onze Tibetaanse pleegzoon, dan kan ik niet anders dan zeggen: daar is iets héél goeds uit gegroeid.
Bekijk je liever de video? > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community… Schrijf hieronder je commentaar >
Voeg commentaar toe