Regelmatig sta ik er bij stil: hoe wil ik zijn als oude mens? Hoe droom ik mijzelf als ik ouder ben? En meteen de vraag erbij: en wanneer ben ik dat, een oude mens? Voor kinderen ben ik nu al heel oud, voor mijn moeder ben ik nog jong. In mijn beleving ben ik die poort doorgegaan.
Dankbaar in het leven staan
Ik neem me voor een dankbare, zegenende oude vrouw te zijn. Ik wil interesse blijven hebben voor de mensen en de wereld. Ik wil een steeds kleinere plek innemen op die wereld, met minder materie en meer geloof. Ik geloof dat dit kan door me meer te verbinden met de aarde, de planten, de dieren, mensen en het ondoorgrondelijk mysterie dat mij draagt. Ik wil het vertrouwen dat ik gedragen wordt laten groeien door dankbaar in het leven te staan. Ik besef dat dit niet vanzelf zal gebeuren, zodat ik nu al begin te oefenen.
Opgeruimd staat netjes
Die kleinere plek met minder materie creëren is een actief proces: het huis van zolder tot kelder opruimen en wegdoen wat niet meer thuis hoort in mijn leven. Alles wat in de loop der jaren verzameld werd door mijn handen laten gaan. Een opgeruimd en leger huis hebben, geeft mij niet automatisch méér verbinding, geloof en vertrouwen. Dat vergt weer andere stappen. Hoe creëer ik die grotere verbinding?
De aarde graag zien
De verbinding die ik heb met de plantenwereld is vanzelfsprekend. Ik leerde van mijn grootvader de liefde voor de tuin, de bomen, de namen van bloemen en planten. Een stukje tuin hoeden en graag zien betekent ook de aarde graag zien. De vogels die er eten komen zoeken en ons wakker fluiten krijgen we er bij.
Verbinding met mensen
Verbinding met de mensen en de maatschappij hoop ik altijd te behouden. Luisterbereid zijn en interesse hebben in de menselijke verhalen van lief en leed. Maar de nieuwsberichten met mate te volgen om me een deel van die grote mensenwereld blijven voelen vind ik belangrijk.
Verbinding met mezelf en mijzelf kennen en aanvaarden blijft een ontwikkelingsweg en die gaat door tot de laatste ademtocht. Wij mensen hebben de mogelijkheid nog altijd meer mens te worden.
Verbinding met het mysterie
De verbinding met het Ondoorgrondelijk Mysterie, de Onvoorwaardelijke Liefde, vraagt om stilstaan en stilte en gebed. Ik wil dat nu oefenen zodat, als ik niets anders meer kan, bidden zo vertrouwd is als ademen, eten en drinken. Als verlies vaker voorkomt, van materie, van geliefde mensen, van capaciteiten zal ik nood hebben aan een meditatieve, biddende houding.
Een belofte verwachten
Kan ik me laten inspireren door Simeon en Hannah? Ze verwachten een belofte: het zien van de Messias. Daarom brengen zij hun dagen door in de tempel om dat moment niet te missen. Ze worden biddende en zegenende mensen. Die belofte wordt in hun leven vervuld, ze hebben Jezus gezien. Zijn leven bracht de verwachting van het Rijk Gods, een werk van mensenhanden en -harten. De tempel waar zij hun tijd doorbrachten, kan voor ons de tuin, de keukentafel, de Blaisantkerk zijn. Daar waar we zegenend aanwezig zijn.
Ons gedragen weten
Als we oud mogen worden, dan weten we niet op welke manier dat zal zijn: blijven we fysiek in goede gezondheid en helder van geest? We kunnen op een gezonde manier leven, we hebben echter geen idee wat vòòr ons ligt. Hoe lang we autonoom kunnen leven hangt niet van ons alleen af. Zullen we ons gedragen weten op de momenten dat lichaam en geest ons in de steek te laten?
De belofte van het Rijk Gods kan ons hoop en perspectief geven. We mogen ons door de woorden van Jahweh en van Jezus Christus gedragen voelen als het leven moeilijk is, en bij het afscheid van ons leven. In Jesaja 46 staan de prachtige dragende woorden:
“Luister naar Mij, huis van Jacob,
en al wat rest van Israëls huis,
gij die werd opgetild van de moederschoot,
en sinds de geboorte gedragen.
Tot aan uw oude dag blijf Ik dezelfde,
nog als gij grijs zijt zal Ik u torsen.
Ik heb het gedaan en Ik blijf u dragen,
Ik zal u torsen, Ik zal u redden.”
Bekijk je liever de video? > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community… Schrijf hieronder je commentaar >
Voeg commentaar toe