Kom, ga binnen in mijn vreugde (tekstversie)

Ik sta op de Antwerpse ring in de file, op weg naar mijn ouders. En ineens denk aan een bijbeltekst. “Kom, ga binnen in Mijn vreugde. Jij gaf eten aan wie honger had. Je gaf drinken aan wie dorst had. Wie naakt was, heb je kleren aangedaan. Wie ziek was, verzorgd.“

Papflesjes en babykleertjes

De  heel concrete gebaren van zorg in die tekst raken mij plots. Ze roepen herinneringen op aan papflesjes, babykleertjes en uren met zieke kinderen. Tegen sommige pijn helpt alleen dat je erbij blijft, met je lichaamswarmte en je aandacht. Ik denk aan mijn moeder, met een pasgeboren achterkleinkind op haar schoot. “Ach,“ zegt ze “ze moeten nog zo dikwijls vastgepakt worden vooraleer ze groot zijn.“

Over deze gewone gebaren van zorg voor kinderen gaat het in die bijbeltekst. Maar evenzeer over mensen die het niet redden als er niemand is die hen aankijkt en steunt. Vreemdelingen opnemen, staat er. Zieken en gevangenen bezoeken.

Wat je gedaan hebt voor de meest verworpene

Wat mij verwondert, is hoe innig de Mensenzoon-Bevrijder in het verhaal betrokken is op mensen in de rand van de samenleving. “Wat je gedaan hebt voor de meest verworpene van mijn broers en zussen, dat deed je aan Mij“, staat er. Dat klinkt zoals in de zin: raak je aan mijn familie, dan raak je aan mij…

Concrete menselijke zorg is dus de basis van het ‘oordeel’ over ons leven. Niet zomaar een oordeel, maar het uiteindelijke, het laatste oordeel, zegt Matteüs hierover.

Maar wat te denken over het slot van dat verhaal: “Kom. Kom binnen in Mijn vreugde.”

Vreugde en inzet?

Die zin was mij nog nooit zo opgevallen. Een uitnodiging? Om binnen te komen in Mijn vreugde? Welke vreugde? Ik zucht. Ik ben moe, moe van in de file te staan, moe van mijn inzet voor vluchtelingen, moe van de zoektocht naar betaalbare huurhuizen. Vreugde en inzet? Ik zie nu even niet hoe dat samengaat.

Engagement als cadeau

Maar dan denk ik aan de getuigenis van een jonge vrouw. Zij werkt bij kinderen met ernstige beperkingen. Ze ziet de veerkracht van die kinderen én de onvermoeibare inzet van hun ouders en opvoeders. En soms, zo zei ze, gebeurt er iets magisch in die wisselwerking. Door de zorg van de ouders kan de veerkracht van die kinderen groeien, maar ook de veerkracht van de ouders zelf neemt toe. Engagement zag ze niet alleen als een inspanning, ook als een cadeau dat je ontvangt. Alsof je binnengaat in een groter weefsel van geven én ontvangen. Waar je onverwacht een vreugde vindt, een vreugde die je omarmt.

Je bestemming vinden

“Barmhartigheid is vol van God,” zegt de Bijbel over zulke ervaringen. Ik doe mijn best om dat te geloven. “Kom, gezegenden, ontvang het Rijk dat voor u bestemd is. “Ontvangen, staat er. En: ‘je bestemming vinden’.

“Kom,” zegt mijn moeder, als ik ‘s avonds weer vertrek. Ze geeft nog een cake mee die ze heeft gebakken. En planten uit de tuin en gedroogd bloemenzaad.  “Doe ze de groeten, ginder,” zegt mijn vader. Hij is 96 en zwaait mij altijd uit als ik vertrek.

Wanneer kom je nog eens eten?

Tijdens de lange autorit terug denk ik aan ouders, aan kinderen en kleinkinderen. En aan de vluchtelingenfamilie die mij vertelde dat ze alles in Syrië moesten achtergelaten. Maar zeggen ze: “in jullie vrijwilligers hebben wij hier een nieuwe familie gevonden. We zijn blij. Wanneer kom je nog eens eten? ” Hun gastvrijheid en de trouwe vrijwilligers in onze organisatie Thope verwarmen mij. En terwijl ik moe in de file op de Antwerpse ring aanschuif, word ik overspoeld door ontroering en een bijzondere vreugde.

P.S. Lees ook de evangelietekst: Kom, ga binnen in mijn vreugde.  (Mt.25, 31-46)

Bekijk je liever de video? > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community… Schrijf hieronder je commentaar >