EEN LEVEN VAN GENOEG…
Uit het volk zei iemand tegen Hem: ‘Meester, zeg aan mijn broer, dat hij de erfenis met mij deelt.’ Maar Jezus antwoordde hem: ‘Man, wie heeft Mij over u beiden tot rechter of bemiddelaar aangesteld?’ En Hij sprak tot hem: ‘Pas op en wacht u voor alle hebzucht! Want geen enkel bezit, al is dit nog zo overvloedig, kan uw leven veiligstellen.’ Hij vertelde hun de volgende gelijkenis: ‘Het land van een rijk man had een grote oogst opgeleverd. Daarom overlegde deze bij zichzelf: Wat moet ik doen? Ik heb geen ruimte om mijn oogst te bergen. En hij zei: Dit ga ik doen: ik breek mijn schuren af en bouw grotere; daarin zal ik dan heel mijn rijkdom aan koren bergen. Dan zal ik tot mijzelf zeggen: Man, je hebt een grote rijkdom liggen, voor lange jaren, rust nu uit, eet en drink en geniet ervan! Maar God sprak tot hem: Dwaas! Nog deze nacht komt men je leven van je opeisen; en al die voorzieningen die je getroffen hebt, voor wie zijn die dan? Zo gaat het met iemand die schatten vergaart voor zichzelf, maar niet rijk is bij God.’ – Lucas 12
Erfenis delen
Stel je even het beeld voor. Een man roept Jezus toe uit de menigte: “Meester, zeg tegen mijn broer dat hij de erfenis met mij moet delen.” Een begrijpelijke vraag.
Vandaag zou die misschien klinken als: “Zeg tegen mijn zus dat ik recht heb op mijn deel van het huis.” Of: “Zeg aan de fiscus dat ze van mijn spaargeld moeten afblijven.” Of misschien zelfs: “Zeg aan de overheid dat ik recht heb op méér, want ik heb ervoor gewerkt.”
Nu kan ik rustig leven…
Maar Jezus weigert rechter te spelen. Hij gaat niet mee in het conflict, maar legt de vinger op iets diepers. Hij vertelt een verhaal. Over een rijke man die een topjaar heeft. Een gigantische oogst, meer dan hij kwijt kan. Dus wat doet hij? Hij maakt plannen. Hij zal grotere schuren bouwen. Pensioen verzekerd. “Nu kan ik rustig leven,” zegt hij. “Eten, drinken, genieten.” Herkenbaar, toch?
Denken dat je eeuwig tijd hebt
Maar dan komt die scherpe wending. God noemt hem een dwaas. “Deze nacht nog zal je leven van je worden opgeëist. En al wat je verzameld hebt, voor wie is het dan?”
Dwaas. Niet omdat hij succes heeft. Niet omdat hij plannen maakt. Maar omdat hij leeft alsof hij eeuwig tijd heeft. Alsof bezit veiligheid garandeert. Alsof het leven draait om verzamelen. Klinkt dat vandaag niet nog altijd heel herkenbaar?
Overvolle schuren
We leven in een tijd van overvolle schuren. Van beleggingen, rendementen, vastgoed, pensioenspaarplannen. Van mensen die zich willen ‘verzekeren’ tegen alles. We bouwen economische systemen die draaien op groei, ook als de aarde kraakt onder ons gewicht.
En tegelijk stellen we vragen over eerlijk delen. Over een meerwaardebelasting in België. Over hoe rijkdom zich opstapelt bij enkelen, terwijl velen het moeilijk hebben om de maand rond te komen. Over het Globale Zuiden, waar klimaatverandering, oorlog en ongelijkheid mensen dwingen tot vluchten, terwijl wij muren bouwen en silo’s sluiten.
En Jezus zegt: “Let op. Pas op voor hebzucht.” Niet als beschuldiging. Maar als waarschuwing. Want het echte gevaar is niet dat we veel hebben, maar dat we denken dat dat genoeg en noodzakelijk is om te leven.
God leeft in een andere tijd
De rijke man in de evangelielezing meet in bezit, opslag en rendement. Maar God leeft in een andere tijd. Een tijd van relatie, solidariteit en verantwoordelijkheid.
Rijk zijn bij God, wat zou dat vandaag kunnen betekenen?
Misschien dat je schuren niet bouwt om angstvallig te bewaren, maar om uit te delen.
Misschien dat je niet alleen vraagt hoeveel iets opbrengt, maar ook wie erbij wint.
Misschien dat je beseft dat het leven kwetsbaar is. En net daarom kostbaar. En bedoeld om gedeeld te worden.
Economie van genoeg
Ik las onlangs ergens in een economische rubriek: “We moeten een economie van genoeg durven bedenken. Niet omdat we te weinig hebben, maar omdat we te veel voor onszelf houden.”
Rijk zijn bij God… het klinkt als een tegendraadse droom. Maar het is een droom die mensenlevens kan veranderen. En misschien zelfs onze planeet.
Voeg commentaar toe