Is ons lichaam groot?
Of net te klein? Voor velen is het te klein, denk ik. Te klein, te dun, te dik, de verkeerde knieën, de verkeerde oren of kin, er is altijd wel iets aan ons lichaam dat kan irriteren. Dat ons zelfs heel ongelukkig kan maken. Je bent opgroeiend meisje, en je moet maar opmerkingen incasseren over dat lichaam van je. Het is zo’n delicate kunst om dat lichaam van je te leren liefhebben.
Het houdt ons bijeen
Het is het nochtans waard. Het houdt ons bijeen als aanwezigheid, het beweegt ons, geen camera zo helder en breed als onze ogen, geen zaal akoestisch zo sterk als onze oren, al die hoogbegaafde sensoren in onze vingers en huid, en die parfumeur in onze neus. En een brein dat, naar de woorden van schrijver Hertmans, letterlijk ervaren oneindigheid is, omdat je over alles kan nadenken, zonder grenzen.
Verwondering die je overstijgt
Maar met al die talenten kan een lichaam ook zo kwetsbaar worden. Zo eenzaam en verloren. Elk lichaam trouwens, van dier en boom evenzeer. Ik heb daar een klein theorietje over. Ooit is alles wat bestaat ten diepste aangeraakt. Ik zie nu al de bloemknoppen zitten op de boom voor mijn raam, volgende lente zullen fijne vingers ze heel zorgvuldig uit die knop wikkelen en openleggen, in hun perfecte vorm en kleur.
Ooit zag ik een poezenmoeder kijken naar haar kleine kroost, met dezelfde ernst die ik ook zie als jonge ouders kijken naar hun pasgeboren kind. Verwondering die je overstijgt. En die allereerste aanraking is ook de allerdiepste, en we vergeten die nooit. Integendeel, heel ons leven blijven we hunkeren naar weer die diepe aanraking. Zie mij, noem mijn naam, leg je hand letterlijk op mijn arm of rug, omhels me, praat met me, denk met me, lach met me, wandel met me, werk met me samen, bescherm me, geef mij moed, geef mij uitzicht, zeg me dat ik goed ben, zeg me dat ik niet niets ben…
Een groter lichaam
Hoe begaafd ons lichaam ook, het is verloren als het niet opgenomen is in een groter lichaam. Alles kregen we van dat grotere lichaam, huid en hart, taal en scholing, verhalen en afspraken, wijsheid en gebod. Maar dus ook die aanraking die ons elke dag weer doet leven. Soms denk ik dat zelfs dingen zich van die eerste aanraking bewust zijn.
Het is opvallend hoe rap dingen verloederen, als er niet meer naar omgekeken wordt. Hoe vlug een huis een ruïne wordt. De zeventiende-eeuwse boerderij waar ik ben opgegroeid, zag er bij mijn laatste bezoek schrikbarend ziek uit. Ik hoop dat de zware bakstenen, de handgekapte draagbalken en het geweldige gebinte het gebouw koppig zullen bewaren. Ik wil ze van hieruit even aanraken…
Voeg commentaar toe