Andervrouwskinderen
Solidariteit met kansarmen, met minderbedeelden was voor mijn man en mij al vanaf onze tienerjaren een evidentie. We kregen dat mee vanuit het gezin waaruit we kwamen. Ook kinderen krijgen en opvoeden was een evidente bron van zingeving. We wisten van in het begin van ons huwelijk dat we kinderen wilden, eventueel ook andervrouws kinderen. We wilden proberen hen een veilig nest te geven en een betere kans om hun weg te zoeken in het leven.
Ik zal er zijn
Sociaal engagement en ouderschap waren, zonder dat we het toen ten volle beseften, gedeelde waarden en kansen voor onszelf en anderen. Voor mij was het geloof, de oproep van ‘Ik zal er zijn’ niet direct de expliciete reden waarom ik dit wilde doen, wel een soort basis van waaruit ik engagementen opnam (en nog steeds opneem).
Toen we als prille dertigers met 3 eigen kinderen het voorstel kregen om 2 pubers uit een instelling voor Bijzondere Jeugdzorg in ons gezin op te nemen, moesten we daar niet erg lang over nadenken. Enkele concrete afspraken en een kennismakingsweekend volstonden om hen te verwelkomen en ze zijn beiden 5 jaar gebleven, tot hun volwassen leeftijd. Nadien hebben nog 3 andere adolescenten achtereenvolgend één tot drie jaar bij ons ingewoond.
Persoonlijke ontwikkeling
Opvoeden is minder éénrichtingsverkeer dan het op het eerste zicht lijkt. Het groeiende pleegkind vraagt, niet anders dan eigen kinderen, regelmatig een aanpassing van de omgang, de relatie met de pleegouders en de andere kinderen. Meer nog dan voor eigen kinderen moet er nagedacht worden over wat de persoonlijke ontwikkeling van het pleegkind en van de andere gezinsleden, ouders incluis, bevordert of hindert. Hoe elkeen best tot zijn/haar recht komt, zonder de grenzen van de anderen te overschrijden.
Een warm gezin
Ook voor onze kinderen vonden we het belangrijk: zij leerden met anderen samenleven, zich inleven en aanpassen aan de situatie van een ander die plots deel uitmaakte van ons gezin. En ze leerden ook dat het niet evident is om in een warm gezin op te groeien. Dat velen deze kans niet krijgen.
We ervaarden deze taak als dermate zinvol dat we ons professioneel leven aanpasten om voldoende beschikbaar te kunnen zijn voor het gezin. Er ging maar een van ons buitenshuis werken.
Onszelf bevragen
Met elk pleegkind komen er ook hulpverleners, een pleeggezinbegeleider en/of een consulent, regelmatig de gang van zaken evalueren en bijsturen. Dit was een bijkomende stimulans om onszelf te bevragen over onze waarden en beperkingen, over onze stijl van opvoeden, over de verschillen tussen ons beiden. Want die waren er wel degelijk. Mijn man meer rationeel: wat zijn de gevolgen op lange termijn als we zo of zo handelen. Hoe gaat het pleegkind reageren? Welke gevolgen heeft dit voor onze kinderen of voor onze relatie met het pleegkind. Ik meer emotioneel en intuïtief, zonder zo diep na te denken over mogelijke implicaties.
Op eigen vleugels
Wat het betekent heeft voor de pleegkinderen? We hebben met drie van hen geen persoonlijk contact meer. Over hen weten we bijna niets. De oudste pleegzoon vertelde in een interview dat hij veel aan ons gehad had en van ons geleerd had o.a. in verband met het opvoeden van kinderen. De jongste pleegzoon beschouwt ons als grootouders voor zijn kinderen. Hij is dankbaar dat we hem opgevangen hebben en gesteund toen hij hier als 15-jarige vanuit een ander land aankwam.
Uiteindelijk is het zoals bij je eigen kinderen; blij dat ze op eigen vleugels kunnen verder vliegen.
Bekijk je liever de video? > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community… Schrijf hieronder je commentaar >
Voeg commentaar toe