Over bidden spreken?
Over bidden spreken? Wie bidt, zegt er doorgaans weinig over. Sommigen vinden bidden onnozel omdat wie bidt zichzelf iets wijsmaakt. Nochtans wensen we elkaar een goed nieuwjaar, sturen we gelukwensen en bloemen bij een huwelijk of bij de geboorte van een kind. Zieke mensen wensen we beterschap en bij een sterfgeval wensen we sterkte aan wie rouwen zodat ze te boven te komen wat hen met hen gebeurt. In geen van die gevallen kennen we de afloop. En als we zelf goede wensen ontvangen, danken we ervoor.
Dat het goed mag gaan
Bidden bevindt zich in dezelfde levenssfeer als iemand iets ‘goeds’ wensen of iets beloven. Natuurlijk is daar ook beleefde conventie mee gemoeid. Maar dat precies dat verhult iets. Zelfs als wensen of beloften min of meer onoprecht zijn, tonen ze dat we eigenlijk horen te verlangen dat met onszelf en anderen alles goed mag gaan. Zo delen we hoop, vertrouwen, respect en liefde met andere mensen.
Mensen verwensen
Maar, mensen kunnen elkaar ook verwensen. En vloeken. Wat ons overkomt, maakt ons soms boos. Dan knettert soms een verwensing of een vloek. Zo verzetten we ons spontaan tegen iets kwaads, alsof we het daardoor kunnen uitschakelen. Zelfs in Bijbelse psalmen zijn vloeken te vinden.
Wensen, beloven, vloeken én bidden komen voort uit dezelfde behoefte. Want, in alles wat we doen schuilt onbewust een diep verlangen naar geluk. We vinden het vanzelfsprekend dat de steeds wisselende werkelijkheid van ons leven, een ons welgezinde omgeving is, of, hoort te zijn.
Wensen, vloeken, beloven, bidden
Beantwoordt de situatie aan die verwachting, dan zijn we dankbaar en wensen onszelf of anderen nog méér geluk. Als dat niet zo is, wensen we iets beters, of, we vervloeken wat ons treft. Of we bidden. Wensen, vloeken, beloven én bidden ontspringen aan dezelfde bron: ons onuitroeibaar verlangen naar een goed leven in deze wereld.
Het goede leven
Over dat ‘goede leven’ bestaan natuurlijk tegenstrijdige meningen. Uit opvoeding en cultuur, uit eeuwenoude wijsheden van religie en filosofie en uit eigen levenservaring maken mensen, bewust of onbewust, een keuze voor ‘het goede leven’. Zich bezinnen over wat voorbij is en hoopvol naar de toekomst kijken hoort daarbij. Niet kiezen, onverschillig meedrijven op de golfstroom van de mode is eigenlijk ook een keuze. Kiezen is nooit de uitkomst van een rekensom; nooit zekerheid, het is wel een overtuiging, een altijd voorlopig geloof. Dat ‘goede leven’ zoeken mensen, elk met zijn talenten, in een betekenisvolle en waardevolle verhouding met zichzelf, anderen en met alles wat we de ‘werkelijkheid’ noemen.
Onuitroeibaar verlangen
Hoe wij wensen, beloven, bidden en vloeken laat zien hoe we ons verhouden met onszelf, met alle anderen en met alles. En die verhoudingen worden gestuurd door ons onuitroeibaar verlangen naar een ‘goed leven’.
Bidden is eigenlijk geloven dat ons leven een goed Mysterie is of kan zijn. Wie bidt (en dat kan op allerlei manieren) vertrouwt zich toe aan dat goede Mysterie. Zij/hij gelooft dat, wat er ook gebeurt, ons leven in al zijn wisselvalligheden een ‘goed leven’ kan zijn.
Bekijk je liever de video? > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community… Schrijf hieronder je commentaar >
Voeg commentaar toe