Als het over bidden gaat, zou ik een onderscheid willen maken tussen bidden tot en bidden met…
Ik bid niet echt tot een God die ik persoonlijk aanspreek, ik kan mij niet direct het heilige/het scheppende als een wezen voorstellen, en wie dat dan zou zijn, de godsvraag dus, houdt me niet zo bezig…
Ik bid wel met…
Ik bid met de liederen en de overwegingen en de getuigenissen in de Dominicusvieringen, en ik ben blij dat ik daarbij mag zijn, bij die profetische kwaadheid, bij dat onblusbaar geloof in ommekeer, bij die hoop tegen alle wanhoop in…
Ik ben zo dankbaar voor het gegeven wonder van leven overal rondom mij, in mijn geliefden en vrienden, dat de boom zijn bladeren en zijn vruchten heeft, dat mijn lichaam mij blijft verbazen met zijn jarenlange trouw, dat de vingers van mensen zoveel kunnen maken en repareren, dat hun hoofd zoveel woorden heeft, dat hun stemmen kunnen zingen. De wereld is van overvloed, en die is sterker dan alle vernietiging. Dat is een scheppende kracht waar ik stil van word, en die voor mij als heilig aanvoelt…
Mijn klein gebed
Ik ben geraakt als ik de verhalen hoor van mensen, zowel uit hun mond als in de oude teksten. Wat is dat toch dat wij mensen zo verbonden kunnen zijn met elkaar, wat is die goedheid die door ons trekt, zelf gekregen van zovelen en doorgegeven aan zovelen. In mijn hoofd ga ik soms de gezichten af van mijn geliefden, en noem stilletjes hun namen. Dat is mijn klein gebed. En ik hoop dat mijn blik dan een beetje kan meekijken, meekijken met die grote liefdevolle blik waarvan de oude teksten schrijven dat die niemand vergeet.
De wereld is van overvloed
Ik bid mee met de diepten in de noten van Bach, ik bid mee met de psalmen van de monniken, ik bid mee met alle kunst die mensen raakt en optilt. Ik bid mee met elke glimlach die ik krijg, ik bid mee als iemand luistert. Ik bid mee met de grote wind, en de grote kleuren, en de verten waarvoor mijn blik toch niet te klein is. In mij bidt vaak een lofpsalm. De wereld is van overvloed, er is eindeloos veel dat op zijn manier looft en dankt en luistert. Waarom zou ik dan niet bij alle beetjes schoonheid en goedheid en wijsheid mogen gaan staan, en gewoon meedoen? En daarvan leren? En daardoor gedragen worden?
Bidden met de Quakers
Grote indruk maakten de vier maanden dat ik heb meegebeden met de Quakers in Canberra, toen we daar waren voor de moeilijke zwangerschap en geboorte van de kleinzoon, en elke keer bleef ik mij verwonderen over dat stille samenzitten, echt niet meer dan dat, en dat toch de Quakers de kracht gaf om als eerste op te komen tegen oorlog, tegen slavernij, tegen vrouwonderdrukking, tegen mensonterende gevangenissen, enz. Bidden vertaald in doen…
Een groot Luisteren
Maar ik moet zeggen dat ik ook wel eens bid tot. Ik ben niet alleen maar lofpsalm. Soms ben ik ook smeekpsalm. Als de onmacht te groot is, dan wil het ook in mij wel eens roepen. En ik weet niet eens tot wie er dan in mij geroepen wordt, maar ik hoop dat een groot Luisteren het heeft gehoord. Grote Goedheid, zeg ik dan soms.
Gij hebt uw hand op mij gelegd…
Want al bid ik niet vaak tot iemand, ik begrijp dat gebed wel. We zijn maar kleine mensen, en het leven is vaak veel en veel te groot. En dan moet je je hart kunnen uitspreken en aan iemand toevertrouwen. Niet alleen om inzicht te krijgen in wat er gebeurt, maar nog dieper, om gewoon niet alleen te zijn. Iedereen kent de opluchting na een diep gesprek, als mensen voelen: ik heb het kunnen zeggen, iemand heeft geluisterd en mij niet veroordeeld. Er is waarschijnlijk niets opgelost, en toch is zoveel opgelost, heeft zoveel weer lucht gekregen, is zoveel weer verbonden geraakt.
De oude teksten hebben er prachtige woorden voor, denk maar aan de aanraking in psalm 139:
Gij hebt uw hand op mij gelegd…
Guido Vanhercke
Bekijk je liever de video? > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community… Schrijf hieronder je commentaar >
Voeg commentaar toe