Zweemkleuren

A pencilled december

Voor het inslapen lees ik soms een stukje uit Next to Nature, a lifetime in the English countryside, van Ronald Blythe, een van die vele ‘natuurschrijvers’ uit het Britse eiland. Woonachtig in Suffolk, op een oude farm in de Stour Valley, beschrijft hij zijn diepe band met de seizoenen, voelt hij zich boom bij de bomen, vogel bij de vogels. Hij vertelt over de andere bewoners van het dorp, want hij is ook dominee, en dat vraagt rituelen om het jaar te volgen, bij afscheid, of gewoon om te zingen in een evensong, even tussendoor loven en danken.

En hij doet dat in een stijl die even verfijnd als rijk is. A pencilled december, schrijft hij. Een potlooddecember: ik zie de dunne potloodlijnen van de bomen rond mijn huis, het woord is een tekening en een snoepje tegelijk.

Noodverlichting

Vandaag vrijdag. Wolken hebben de dag toegeknepen, en er is nauwelijks licht. Of toch niet wat je licht zou noemen in zijn volle glorie. Meer noodverlichting. En er is geen wind, dat voelt nog meer verlaten aan. Grijze dag, zeggen de mensen, alsof het grijs verantwoordelijk is voor dat toegenepen gevoel.  Maar ho maar, ook nu zit er genoeg nuance in om een ervaren aquarellist uit te dagen. En vorige week, met meer wind, joegen hele lagen schalieblauwgrijs door de lucht, voorbode van zwiepregen en een kleur om lang naar te blijven kijken.

Oefenen in de grotere wereld

Het is goed voor een mens even bewust uit de wereld binnen zijn hersenpan te stappen in de veel grotere wereld daarbuiten. Want die hersenpan zit vol spinsels, en vrezen die woorden zoeken en ze dan maar blijven herkauwen. En oorlogsbeelden, en vreemde vervelingen, en dagen die veel te snel voorbij zijn.

Even bewust oefenen. Ik zoek een woord voor de aquarel die nu boven mijn ogen hangt: er zit al een zweem blauw in, hele lichte houtskoolvegen wisselen af met hele lichte witten, alles te bleek om pastel te worden, een kunstgenre apart.

Laat ik ze zweemkleuren noemen, dan geniet ik nog eens van dat prachtwoord dat zomaar uit de diepten van mijn hersenpan naar buiten floepte.

Guido Vanhercke