Waarom we huilen bij menselijkheid — en niet bij ellende
Sommige woorden blijven hangen omdat ze iets openen. De gave van de tranen is zo’n term — ongewoon, ontwapenend en misschien zelfs een beetje vreemd. Toch raakt hij aan iets dat we allemaal herkennen: momenten waarop ontroering doorbreekt, onverwacht en vaak ongevraagd.
Wanneer zachtheid sterker blijkt dan stoerheid
In deze nieuwe video verkennen we hoe tranen niet altijd een teken van zwakte zijn, maar soms een stille vorm van mededogen, menselijkheid en zelfs geloof. Een uitnodiging om anders te kijken naar kwetsbaarheid — niet als een last, maar als een bron van diepe verbondenheid.
Wil je liever lezen? Ga dan naar de pagina met de uitgeschreven tekst van de video > KLIK HIER
Wat sprak je aan? Deel het met de online community > REAGEER HIERONDER
Ha Antoinette, ik ben blij dat je het benoemt en toelicht – die vreemde, mooie gave. Het vreemde is dat ik telkens voel dat ik niet zelf huil maar dat er ‘in mij wordt gehuild’ door iets of iemand groter. Het gebeurt bij mij altijd onverwacht, maar altijd gaat het over zegening, belofte, onvermoede toekomst. Ik las enkele maanden terug Jesiah en het vers “dat volk dat dwaalt in duisternis zal een groot licht aanschouwen” en – floeps – de tranen stroomden, onweerstaanbaar. Kom maar snel, Groot Licht; maak een einde aan ons dwalen. Het verlangen is zo groot dat de tranen geen verdriet zijn maar dankbaarheid voor wat komen zal, komen moet. Terwijl mijn ‘geloof’ misschien niet zo groot is, zijn mijn tranen een veel betere toegangspoort. Ze zijn een gave, een genade. Iets raakt mij aan. Hersteld vertrouwen. Belofte. Zegening
Ik herken mijn tranen in jouw verhaal.
Ook treft het me dat je Dominicus in tranenvloed belicht, als uiting van zijn diepste bewogenheid
zo intens en eerlijk verwoord doen jouw tranen mij deugd ,Antoinette. Bedankt!
Dank Antoinette om het verwoorden wat van binnen zo sterk woelt en vraagt om erkend te worden in Zijn met en voor elkaar.
Heel mooi verwoord, met voorbeelden over mensen die, hoe klein het gebaar ook, je hart raken met de liefde voor de mens en daardoor een glimp van God zijn liefde schittert in de ogen. En de tranen kunnen vloeien